چه کسانی در ایران به مجوز کار نیاز دارند
هر اتباع خارجی که در داخل ایران کار با حقوق انجام می‌دهد — چه مستقیماً توسط یک نهاد محلی استخدام شده باشد و چه از شرکت مادر در خارج از کشور اعزام شده باشد — معمولاً پیش از شروع به کار نیاز به مجوز کار معتبر دارد. این موضوع هم شامل مأموریت‌های فنی کوتاه‌مدت و هم نقش‌های مدیریتی بلندمدت می‌شود.
این مجوز هم به فرد و هم به کارفرمای حامی مرتبط است، بنابراین تغییر کارفرما یا سمت شغلی معمولاً نیازمند درخواست جدید است، نه صرفاً یک انتقال ساده.
انتخاب نوع قرارداد مناسب
بیشتر استخدام‌های خارجی تحت یکی از سه ترتیب قرار می‌گیرند: قرارداد استخدام مستقیم محلی، توافق‌نامه اعزام از شرکت مادر، یا قرارداد خدماتی از طریق دفتر شعبه ثبت‌شده. هر یک تعهدات مالیاتی، بیمه‌ای و گزارش‌دهی متفاوتی دارد.
انتخاب درست این موضوع در ابتدا، از بازساختاردهی پرهزینه در آینده جلوگیری می‌کند — به‌ویژه در مورد حق بیمه تأمین اجتماعی.
زمان‌بندی تأییدیه‌ها
از درخواست اولیه تا صدور کامل مجوز کار و اقامت، شرکت‌ها باید معمولاً برای شش تا ده هفته برنامه‌ریزی کنند، بسته به ملیت متقاضی، بخش فعالیت و مدارک پشتیبان.
گنجاندن این زمان‌بندی در فرآیند پیشنهاد شغلی و جابه‌جایی، بزرگ‌ترین عامل در جلوگیری از تأخیر تاریخ شروع به کار است.
اشتباهات رایجی که باید از آن‌ها اجتناب کرد
رایج‌ترین تأخیرها ناشی از مدارک ناقص تحصیلی یا سابقه کار، عدم تطابق عنوان شغلی بین درخواست ویزا و قرارداد استخدام، و دست‌کم گرفتن زمان لازم برای تأیید رسمی مدارک است.